براى او گوش و چشم قرار داده ، سجده نموده است . منزّه و بلند مرتبه باد خداوند ، كه بهترين آفرينندگان مىباشد . ولى در حال خواندن آن ، تمام اعضايت با خاكسارى و تسليم و توكّل و خضوع و خشوع براى معبود سجده نكند ، گويى كه از معناى سجده خبرى ندارى ، و سخن و ادّعايت دروغ و بهتان به مولا خواهد بود . اى بيچاره ، وقتى كه عبادتت همراه با دروغ و بهتان و اهانت باشد ، چگونه نمازت درست خواهد بود ؟ ديگر اينكه : اگر در سجده‌ات آرامش و آسايش و شادمانىاى را كه دوست ، هنگام قرب به محبوبش دارد احساس مىكنى ، خوشا به حالت ! و گر نه سجده‌ات نكوهيده و فاسد ، و قلبت بيمار و دردمند است ، زيرا مىدانى كه در قرآن به صراحت آمده كه : وَ اسْجُدْ ، وَ اقْتَرِبْ « 1 » - و سجده و كرنش نما ، و به خدا نزديك شو . بنا بر اين ، قرآن شريف سجده را از نشانه‌هاى قرب عاشق به خداوند آگاه به اسرار و نهانيها قرار داده ، پس تلاش كن كه نفست قرب و نزديكى به محبوب را احساس كند ؛ زيرا محبّت خداوند - جلّ جلاله - از ثمرات قوّت شناخت جلال و بخشش و تفضّل بزرگ الهى است . چنان كه خداوند - جلّ جلاله - گروهى را كه به او معرفت دارند ، چنين ستوده و مىفرمايد : يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ . « 2 » - خداوند آنان را دوست مىدارد ، و ايشان نيز او را دوست مىدارند . و در توصيف اهل نجات مىفرمايد : وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ . « 3 » - و كسانى كه ايمان آورده‌اند محبّت بيشترى نسبت به خداوند دارند .

--> ( 1 ) علق ( 96 ) ، 19 . ( 2 ) مائده ( 5 ) : 54 . ( 3 ) بقره ( 2 ) : 165 .